آقای الکان؛ یوونتوس اسباب بازی شما نیست
 |
آقای الکان، آن لبخندی که پس از تساوی یوونتوس بر لب داشتی، شاید در نگاه اول فقط یک واکنش ساده به نتیجه یک مسابقه باشد؛ اما برای هواداری که شش سال اخیر این باشگاه را دنبال کرده، این تصویر معنای بسیار بزرگتری دارد.
آن لبخند، برای بسیاری از هواداران، تبدیل به نمادی از فاصلهای شده که امروز میان مدیران یوونتوس و واقعیتی که هواداران هر هفته در زمین فوتبال میبینند، شکل گرفته است.
مسئله فقط یک تساوی نیست.
مسئله فقط یک بازی بد، یک پنجره نقلوانتقالات ناموفق یا حتی یک فصل ضعیف نیست. مسئله «مسیر شش سالهای است که یوونتوس طی کرده؛ مسیری که در پایان آن، باشگاهی با آن عظمت، اعتبار و ظرفیت اقتصادی و ورزشی، دیگر در جایگاهی که شایسته نامش باشد قرار ندارد.»
اگر شش سال پیش یوونتوس در میان پنج برند برتر فوتبال جهان قرار داشت و امروز حتی در ایتالیا نیز به رتبه سوم تنزل کرده، نمیتوان گفت این اتفاق کاملاً تصادفی بوده است.
هر سقوطی یک علت دارد.
و وقتی یک باشگاه بزرگ، برای چند سال متوالی از جایگاه قبلی خود فاصله میگیرد، دیگر نمیتوان همه چیز را به بدشانسی، مصدومیت، انتخاب مربی یا عملکرد یک بازیکن نسبت داد.
این افت حاصل مجموعهای از تصمیمهاست.
تصمیمهای مدیریتی، ورزشی، اقتصادی و استراتژیک.
یوونتوس در این سالها نهتنها از نظر نتایج ورزشی عقب افتاده، بلکه در بسیاری از زمینهها نیز بخشی از هویتی را که آن را از دیگر باشگاهها متمایز میکرد، از دست داده است.
باشگاهی که زمانی برای قهرمانی ساخته میشد، امروز گاهی برای بازگشت به مسیر قهرمانی تلاش میکند.
باشگاهی که حضور در لیگ قهرمانان برایش یک انتظار طبیعی بود، حالا باید برای رسیدن دوباره به بالاترین سطح فوتبال اروپا برنامهریزی کند.
و باشگاهی که زمانی دیگران را وادار میکرد خودشان را با استانداردهای یوونتوس مقایسه کنند، امروز خودش باید برای رسیدن به استانداردهای دیگران تلاش کند.
جان الکان، هوادار یوونتوس از یک تساوی ناراحت نیست.
هوادار از این ناراحت است که چرا بعد از شش سال، هنوز کسی حاضر نیست با صراحت درباره این سقوط صحبت کند.
چرا باید فاصله میان یوونتوس و قله، سالبهسال بیشتر شود؟
چرا باشگاهی با این تاریخ، این هواداران، این برند و این ظرفیت اقتصادی، باید همچنان درگیر ساختن دوباره خودش باشد؟
و مهمتر از همه:
چه کسی قرار است مسئولیت این مسیر را بپذیرد؟
هوادار حق دارد پاسخ بخواهد.
حق دارد بداند برنامه بازگرداندن یوونتوس به جایگاه واقعیاش چیست.
حق دارد بداند آیا هدف فقط حفظ وضعیت موجود است یا اینکه واقعاً قرار است دوباره برای قهرمانی در ایتالیا و اروپا بجنگیم.
چون یوونتوس برای «بد نبودن» ساخته نشده است.
یوونتوس برای اینکه فقط سهمیه بگیرد، در کورس بماند و گاهی یک بازی بزرگ را ببرد ساخته نشده.
یوونتوس برای قهرمانی ساخته شده است.
و اگر قرار است این باشگاه دوباره به جایگاه واقعی خود بازگردد، باید از پذیرفتن یک حقیقت ساده شروع کنیم:
مشکل یوونتوس فقط در زمین نیست.
گاهی مشکل، سالها قبل از سوت آغاز مسابقه و در اتاقهای مدیریتی شکل گرفته است.
بنابراین، جان الکان؛
آن لبخند شاید فقط چند ثانیه طول کشید، اما برای بخشی از هواداران، تصویر همان چیزی بود که مدتهاست آزارشان میدهد:
احساس اینکه چیزی که برای ما به اندازه یک زندگی اهمیت دارد، برای کسانی که در رأس باشگاه قرار دارند، دیگر همان اهمیت را ندارد.
یوونتوس بیش از هر چیز به یک تغییر نگاه نیاز دارد؛
به مدیریتی که دوباره از شکست ناراحت شود، از تساوی راضی نباشد و قهرمانی را یک رؤیا یا هدف دوردست نبیند.
قله جایی نیست که یوونتوس باید به آن برسد؛ قله جایی است که یوونتوس سالها در آن زندگی کرده است.
حالا وقت آن است که دوباره به آنجا برگردیم.
 |
